aadhunikshetitantra.com

तूरीवरील शेंगा पोखरणाऱ्या अळीचे नियंत्रण: प्रभावी उपाय आणि मार्गदर्शन

तूरीवरील शेंगा पोखरणाऱ्या अळीचे नियंत्रण

तूरीवरील शेंगा पोखरणाऱ्या अळीचे नियंत्रण : तूर हे महाराष्ट्रातील प्रमुख कडधान्य पीक असून त्यावर येणाऱ्या शेंगा पोखरणाऱ्या अळ्यांमुळे शेतीला मोठे नुकसान होते. फुलोरा आल्यावर व शेंगा भरताना या कीडांची संख्या वाढते. या काळात अळ्या कोवळ्या शेंगांवर आणि दाण्यांवर तीव्र हानी करतात. त्यामुळे शेंगांची वाढ, दाणे भराव व उत्पादनावर मोठा परिणाम होतो.यासाठी वेळेवर निरीक्षण, सांस्कृतिक व जैविक उपायांचा वापर आणि रासायनिक उपचारांचे नियोजन आवश्यक असते. हे सर्व उपाय योग्य पद्धतीने राबविल्यास कीड नियंत्रण प्रभावीपणे करता येते.

ढगाळ वातावरणात ही कीड विशेषतः वाढते. अळ्या सुरुवातीला कोवळ्या पानांवर, फुलांवर व शेंगांवर कुरतडून नुकसान करतात. शेंगा तयार झाल्यावर त्या आत प्रवेश करून दाणे खाऊन टाकतात, ज्यामुळे दाण्यांचे सुमारे 70% नुकसान होते.डिसेंबर ते जानेवारी हा काळ या कीड प्रादुर्भावाचा सर्वाधिक असतो. एका अळीमुळे साधारणपणे 10–12 शेंगांचे नुकसान होऊ शकते.

नियंत्रण व्यवस्थापन

पारंपरिक नियंत्रण :

जैविक नियंत्रण :

रासायनिक नियंत्रण :

प्रादुर्भाव सुरू असताना (मध्यम नियंत्रणासाठी)

क्लोरोपायरीफॉस (20% EC) — 25 मिली / 10 लिटर पाणी
 प्रोफेनोफॉस (50% EC) — 20 मिली / 10 लिटर पाणी

 सुरुवातीच्या प्रादुर्भावात यापैकी एका औषधाची फवारणी केल्यास अळींची संख्या कमी होते.
 पाण्याचे प्रमाण योग्य ठेवल्यास पाने, शेंगा व शेंडा भाग व्यवस्थित ओलसर होतात आणि फवारणीचा परिणाम वाढतो.

 प्रादुर्भाव जास्त झाल्यावर (तीव्र नियंत्रणासाठी)

इमामेक्टीन बेन्झोएट (5 SG) — 4 ग्रॅम / 10 लिटर पाणी
 फ्लूबेंडायामाईड (39.35 SC) — 2 मिली / 10 लिटर पाणी

 हे औषध अळ्यांच्या मज्जासंस्थेवर प्रभाव टाकून त्यांना खाणे बंद करते.
 4–5 दिवसांत अळ्यांची हालचाल थांबते आणि मरतात.
 हा नियंत्रण परिणाम दीर्घकालीन राहतो.

महत्त्वाच्या टिप्स:

Exit mobile version